daneia

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με το ελληνικό κράτος και τα δάνεια.

Σίγουρα το πρόβλημα είναι ψυχιατρικό. Η τουλάχιστον έτσι το καταλαβαίνω εγώ ας πούμε, έστω και λόγω επαγγελματικής «διαστροφής».

Στην μέχρι τώρα ζωή μου και εργαζόμενος σε διάφορα κράτη μελετώντας την ιστορία τους διαπίστωσα ότι είμαστε η μόνη χώρα που ενσυνείδητα ζει κινείται υπάρχει και διαβουλεύεται με δανεικά., π.χ. στην Αμερική στην Γερμανία αν και εκεί ο κρατισμός είναι έντονος η έννοια της λύσης κάθε προβλήματος με δανεικά είναι έξω από την ψυχολογία των πολιτών και διοικούντων. Βέβαια και αυτοί δανείζονται πραγματοποιούν ανάλογες κινήσεις με εμάς αλλά η πραγματική νοοτροπία των δανεικών απουσιάζει.
Τώρα τελευταία έχει γίνει μόνο κάπως γνωστή με την έννοια του Leasing.
Δηλαδή κάτι είναι δικό μου και το δανείζω παίρνοντας ενοίκιο προκειμένου να έχει την χρήση του ένα τρίτος και ο τρίτος το δανείζεται για να δώσει διάδρομο στην ψευδαίσθηση στους γύρω του ότι είναι δικό του.

Έτσι φτάσαμε λοιπόν παγκόσμια σήμερα οι πολίτες να χρωστάνε ακόμη και τα νερά που έχουνε στο ψυγείο στις τράπεζες.  Επίσημη όμως κρατική νοοτροπία δανείζομαι για τα πάντα έχουμε μόνο εμείς οι Έλληνες και οι πολιτικοί που μας διοικούν.
Δεν γίναμε έτσι, γεννηθήκαμε έτσι.

Δανειστήκαμε για να κάνουμε κράτος, δανειστήκαμε για να αναγνωριστούμε σαν Έθνος, δανειστήκαμε ακόμη και για να «μεγαλουργήσουμε» σαν λαός.

Το 1881, το τότε ελεύθερο ελληνικό κράτος προσαρτούσε στην κυριαρχία του την Θεσσαλία και σε λίγα χρόνια δηλαδή μέσα σε μια πενταετία διπλασιαζόταν η βιομηχανία οι βιοτεχνίες η αγροτική παραγωγή και όλα τα συναφή.

Ο πληθυσμός της Αθήνας από 30.000 φτάνει τους 150.000.

Αρχίζει πλέον μια αστυφιλία να παίρνει κοινωνικό σχήμα και το δανεικό χρήμα να μοιράζεται ταξικά.

Η Εθνική Τράπεζα έχει πάντοτε την παντοκρατία του χρήματος αλλά δημιουργούνται άπειρα νέα χρηματικά ινστιτούτα και ατελείωτοι τοκογλύφοι.

Ένας φιλόδοξος πολιτικός ο Χαρίλαος Τρικούπης στα τέλη του 1880 μετά τις ελληνικές γεωπολιτικές επιτυχίες θέλει να κάνει την μικρή Ελλάδα οικονομική δύναμη στην Μεσόγειο ιδρύοντας το λεγόμενο «Χρηματιστήριο της Ανατολής».

Αμέσως μερικά χρόνια αργότερα χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του και αφήνει τη κυβέρνηση για έναν άλλο πολιτικό τον Δεληγιάννη ο οποίος δεν καταφέρνει την διαχειριστεί την αποτυχία και την επιστρέφει στο Τρικούπη το 1892.

Ο Τρικούπης ξανακάνει κουμάντο για καινούρια δανεικά δεν τα καταφέρνει και με την ελαφρότητα που χαρακτηρίζει εμάς του Ελληνες στις 3 Μαίου του 1893 βγαίνει στην Βουλή και λέει το περίφημο «Δυστυχώς πτωχεύσαμε».
Βέβαια τριγύρω τπου άνθιζε η παραοικονομία η σπέκουλα και μια μεγάλη για την εποχή ευημερία. Π0ροφανώς με το δυστυχώς επτωχ’έυσαμεν ο Τρικούπης εννοούσε ότ ο ίδιος δεν είχε πολιτική λύση και έτσι εξέφραζε την πολιτική του αδυναμία γιατί ο διάδοχός του Σωτηροπουλος βρήκε τα λεφτά βεβαίως δανεικά και προχώρησε αρχίζοντας έτσι μάλιστα την χρηματοδότηση της μεγάλης Ελλάδας που διήρκεσε μέσα στου Βαλκανικούς πολέμους μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή και μετά από αυτήν.

Από τότε χωρίς καμία εξαίρεση ακόμα και στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής έχουμε κυβερνήσεις μέχριο και σήμερα υτων οποίων η ικανότηατ μετριέται στο πως θα βρίσκουν νέα δανεικά για να πληρώνουν τα παλιά. Η έννοια παραγωγική διαδικασία μέχρι και σήμερα είναι άγνωστη.

Συνεπώς όταν μιλάμε για κρίση εμείς οι Ελληνες εννουμε απλά αδυναμία εύρεσης δανειστή.

Φωτογραφία: renjith krishnan

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Αρχη